Łojotokowe zapalenie skóry (ŁZS) jest przewlekłą, nawrotową chorobą dermatologiczną, charakteryzującą się stanem zapalnym skóry w miejscach bogatych w gruczoły łojowe. Objawia się zaczerwienieniem, łuszczeniem oraz świądem, a w przypadku skóry głowy często prowadzi do łupieżu. Choroba występuje zarówno u dorosłych, jak i dzieci, i może wpływać na jakość życia, samopoczucie i pewność siebie.
Celem artykułu jest kompleksowe omówienie leczenia farmakologicznego oraz zasad pielęgnacji skóry problematycznej u pacjentów z ŁZS.
Objawy łojotokowego zapalenia skóry
Łojotokowe zapalenie skóry (ŁZS) objawia się różnorodnymi zmianami skórnymi, które mogą znacząco wpływać zarówno na wygląd, jak i komfort życia pacjenta, prowadząc do dyskomfortu fizycznego oraz obniżenia samooceny. Choroba najczęściej atakuje obszary bogate w gruczoły łojowe, takie jak owłosiona skóra głowy, brwi, nos (szczególnie skrzydełka nosa i okolice), uszy, przestrzeń za uszami, a także klatkę piersiową, plecy czy fałdy skórne w pachwinach i pod pachami.
Zaczerwienienie skóry – charakterystyczne rumienie o nieregularnych kształtach, często o intensywnym kolorze różowo-czerwonym, które mogą się zlewać i tworzyć rozległe, swędzące plamy. Zmiany te są szczególnie widoczne na twarzy i skórze głowy, gdzie skóra staje się napięta i wrażliwa na dotyk.
Łuszczenie – różnorodne w postaci: od drobnych, suchych, białych płatków (podobnych do łupieżu) po grubsze, tłuste, żółtawe łuski mocno przyklejone do skóry, które trudno usunąć podczas mycia. Łuski te gromadzą się wokół mieszków włosowych, w brwiach, na rzęsach czy w zausznikach okularów, tworząc nieestetyczne „strupy”.
Świąd i pieczenie – intensywny świąd, nasilający się wieczorami, po kąpieli lub pod wpływem stresu, połączony z uczuciem pieczenia lub mrowienia. Drapanie prowadzi do dalszego podrażnienia, mikrouszkodzeń i wtórnych infekcji grzybiczych lub bakteryjnych, co tworzy błędne koło zaostrzeń.
Nadmierna tłustość skóry – zmienione obszary wykazują hiperprodukcję sebum, co nadaje skórze błyszczący, „tłusty” wygląd, zwłaszcza na nosie i czole (tzw. „twarz łojotokowa”). Skóra może wydzielać nieprzyjemny zapach w wyniku namnażania drożdżaków Malassezia.
Zmiany wtórne – w zaawansowanych stadiach pojawiają się sęki, nadżerki, pęknięcia (szczególnie w fałdach skórnych), krwawiące strupy oraz infekcje bakteryjne (np. przez Staphylococcus), wymagające antybiotyków lub leków przeciwgrzybiczych. U dzieci może przypominać AZS, a u dorosłych łączyć się z łojotokowym zapaleniem skóry głowy i łysieniem typu „łojotokowego”.
Dodatkowo pacjenci zgłaszają łamliwość i wypadanie włosów w zmienionych obszarach, nadwrażliwość na kosmetyki (np. szampony, kremy), pieczenie oczu (jeśli zmiany obejmują powieki) oraz znaczny dyskomfort psychiczny – wstyd, unikanie kontaktów społecznych i obniżoną jakość życia, co często prowadzi do konsultacji dermatologicznych i psychologicznych. Objawy mają charakter okresowy, z zaostrzeniami pod wpływem stresu, zmian hormonalnych czy zimna.
Leczenie farmakologiczne
Leczenie ŁZS jest złożone i obejmuje terapię miejscową, ogólną oraz profilaktykę nawrotów.
1. Leczenie miejscowe
a) Preparaty przeciwgrzybicze
- Ketokonazol – kremy, szampony 1–2% w leczeniu skóry owłosionej i innych miejsc; hamuje rozwój drożdżaków Malassezia, które nasilają stan zapalny.
- Cyklopiroks – alternatywa dla ketokonazolu, stosowany miejscowo w formie szamponu lub kremu.
b) Preparaty przeciwzapalne
- Kortykosteroidy miejscowe – stosowane krótko w ostrych zaostrzeniach, np. hydrokortyzon 1%, betametazon 0,05%; należy unikać długotrwałego stosowania ze względu na ryzyko atrofii skóry.
- Inhibitory kalcineuryny – takrolimus i pimekrolimus, stosowane w delikatnych okolicach, np. twarz, fałdy skórne, jako alternatywa dla steroidów.
c) Preparaty keratolityczne
- Kwas salicylowy, mocznik – zmniejszają nadmierne złuszczanie, ułatwiają wchłanianie leków przeciwgrzybiczych.
2. Leczenie ogólne
- Leki przeciwgrzybicze doustne (np. flukonazol) – w przypadku rozległych lub opornych zmian.
- Kortykosteroidy systemowe – stosowane sporadycznie w ciężkich zaostrzeniach.
3. Leczenie wspomagające
- Suplementacja witamin i kwasów tłuszczowych omega-3 może wspierać regenerację skóry.
- Leczenie wtórnych infekcji bakteryjnych (np. antybiotyki miejscowe w przypadku nadkażenia).
Pielęgnacja skóry problematycznej
Pielęgnacja skóry jest kluczowa w leczeniu i profilaktyce nawrotów ŁZS. Odpowiednia rutyna pielęgnacyjna może zmniejszyć nasilenie objawów, poprawić komfort pacjenta i ograniczyć ryzyko powikłań.
1. Mycie i higiena
- Używanie łagodnych, bezzapachowych szamponów i żeli myjących, które nie naruszają naturalnej bariery ochronnej skóry.
- Regularne oczyszczanie skóry owłosionej głowy preparatami zawierającymi ketokonazol lub cyklopiroks w celu kontrolowania kolonizacji drożdżaków Malassezia.
- Unikanie mydeł alkalicznych i drażniących detergentów, które mogą nasilać suchość, podrażnienie i łuszczenie skóry.
- Mycie w letniej wodzie, unikanie gorącej wody, która może nasilać stan zapalny i wysuszenie skóry.
2. Nawilżanie i ochrona skóry
- Stosowanie kremów emolientowych po każdym myciu, aby odbudować barierę lipidową skóry i ograniczyć utratę wody.
- Wybieranie kosmetyków hypoalergicznych i niekomedogennych, aby zmniejszyć ryzyko podrażnień i zapychania porów.
- Ochrona skóry przed ekstremalnymi warunkami atmosferycznymi: nakrycia głowy w słońcu lub mrozie, stosowanie filtrów przeciwsłonecznych do twarzy.
- Unikanie nadmiernego pocierania skóry ręcznikiem, co może nasilać łuszczenie i podrażnienia.
3. Styl życia i czynniki wyzwalające
- Unikanie stresu i wdrażanie technik relaksacyjnych, ponieważ stres może nasilać objawy ŁZS.
- Zdrowa dieta bogata w witaminy z grupy B, cynk i kwasy tłuszczowe omega-3, które wspierają regenerację skóry i ograniczają stan zapalny.
- Ograniczenie spożycia alkoholu i ostrych przypraw, jeśli nasilają objawy, ponieważ mogą wywoływać lub zaostrzać rumień i świąd.
- Utrzymanie odpowiedniej higieny snu i regularnej aktywności fizycznej, które wspomagają ogólną kondycję skóry i odporność organizmu.
Profilaktyka nawrotów
- Kontynuacja stosowania szamponów przeciwgrzybiczych 1–2 razy w tygodniu nawet po ustąpieniu objawów.
- Regularna pielęgnacja skóry twarzy i owłosionej głowy emolientami.
- Szybka interwencja przy pierwszych oznakach nawrotu.
Łojotokowe zapalenie skóry jest przewlekłą chorobą, wymagającą zarówno leczenia farmakologicznego, jak i odpowiedniej pielęgnacji skóry problematycznej. Terapia miejscowa przeciwgrzybicza i przeciwzapalna w połączeniu z emolientami, regularnym oczyszczaniem i ochroną skóry, pozwala kontrolować objawy, zmniejszać nawroty i poprawiać komfort życia pacjentów. W cięższych przypadkach niezbędna jest konsultacja dermatologiczna i leczenie ogólne.
